ζάχαρη άχνη...

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

«Στον θάνατο του Ashraf Fayadh»

Καλά του κάνετε
Η ποινή του άξια λόγου είναι
Καλά του κάνετε του ποιητή
Να τον σκοτώσετε
Έτσι μονάχα θα πυροδοτήσετε
Τα γεγονότα
Κι έτσι μονάχα
Θα τον καταδικάσετε
Στην αιωνιότητα

Ξέρετε πόσοι θα λαχταρούσαν την τύχη του;

Όμως δεν καταδικάζονται
Γιατί δεν είναι όλοι ποιητές,
Κι ας γράφουν ποίηση.

Πρώτη δημοσίευση diastixo.gr

Εκδήλωση της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015

ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΛΗΣΤΟΥ

Επτά χειμώνες κράτησε

ετούτη η νύχτα

Γονατισμένος

σε προσκυνητάρια δίχως πιθανότητες

παρακαλούσε ματαίως

να τελειώσει

Οι άγιοι Του λεπροί

δάκρυζαν θυμίαμα

Κι οι μισθοφόροι

μύριζαν θειάφι

Νεκροί οι πιο πολλοί

μα όλοι πλάι Του

κάπνιζαν λέξεις

και ιδρώναν βεβαιότητα

Θα φτάσουμε ως το τέλος, είπαν,

κι έπειτα,

αρνήθηκαν το ελάχιστο

για μία και μόνη ελπίδα

Ανάστασης.

22 - 23 Φεβρουαρίου 2014

Για τους έγκλειστους ασθενείς

του Νοσοκομείου «Άγιος Παύλος»

των Φυλακών Κορυδαλλού

Ο πίνακας είναι έργο μαθητή του ΣΔΕ των Φυλακών Κορυδαλλού

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

Παρίσι, 13/11/2015

Γεμίζει η καρδιά μου δάκρυα
Πνίγουν τις λέξεις
Σαν σήμερα γέννησα το γιο μου
Πριν τριάντα ένα χρόνια
Κι ήθελα κάθε χρόνο να του γράφω ένα τραγούδι
Όμως δεν το έκανα
Τότε που ήμασταν ακόμη αθώοι
Δεν το έκανα
Τώρα γράφω
Όχι, το τραγούδι μου αυτό
δεν απευθύνεται σ’ εσάς, σε κανέναν από σας
Μη με διαβάσετε όσοι μισείτε
Κι όσοι έχετε μισηθεί, αγνοήστε με
Τα λόγια μου είναι για σας που
Θάψατε ό,τι πολυτιμότερο έχετε
Αύριο, Σήμερα, Χθες
Υπάρχουν ορίζοντες που πρέπει να ξεπεράσεις
για να δεις μπροστά σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Υπάρχουν γεγονότα που πρέπει να σε ξεπεράσουν
για να δεις πίσω σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Δεν ξέρουμε ακόμη πόσοι είναι οι νεκροί
Μάθαμε όμως πόσοι είμαστε οι μελλοθάνατοι.

[14/11/2015]

Πρώτη δημοσίευση diastixo.gr