Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Οι Έλληνες συγγραφείς και εκδότες αποσαφηνίζουν: Το 2% δεν είναι φόρος αλλά δίκαιη αποζημίωση των δημιουργών, υποχρέωση που επιβάλλει Ευρωπαϊκή Οδηγία.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι Έλληνες συγγραφείς και εκδότες αποσαφηνίζουν: Το 2% δεν είναι φόρος αλλά δίκαιη αποζημίωση των δημιουργών, υποχρέωση που επιβάλλει Ευρωπαϊκή Οδηγία.

Τα σωματεία των Ελλήνων συγγραφέων και εκδοτών με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα σχετικά με την επιβολή τέλους σε υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα και τάμπλετ, και με στόχο την σφαιρική ενημέρωση του κοινού, αποσαφηνίζουν τα παρακάτω:

Κατ’αρχάς δεν είναι επιτρεπτό σε καμιά ευνομούμενη και ανεπτυγμένη χώρα της Δύσης να βαφτίζεται «χαράτσι» η αποζημίωση πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών.

Η θέσπιση της δίκαιης αποζημίωσης αποτελεί υποχρέωση της χώρα μας που προκύπτει από Ευρωπαϊκή οδηγία (2001/29). Το σκεπτικό είναι απλό: Η αξία των μηχανημάτων πολλαπλασιάζεται από τη δυνατότητα αντιγραφής καλλιτεχνικών έργων. Η δίκαιη αποζημίωση αποτελεί την αμοιβή των δημιουργών για τα έργα –κείμενα, ταινίες, τραγούδια εικόνες- που μέσω των μηχανημάτων αναπαράγονται νόμιμα από ιδιώτες. Πρόκειται για μια ελάχιστη επιβάρυνση σε σχέση με το πόσες φορές μπορεί να αναπαραχθεί οποιοδήποτε έργο μέσω αυτών των τεχνικών μέσων.

Η χθεσινή διάταξη δεν έφερε τίποτε καινούργιο. Απλώς διόρθωσε νομοτεχνικές ατέλειες που υπήρχαν στην αντίστοιχη διάταξη του ν.4481/2017 που ψηφίσθηκε πέρυσι το καλοκαίρι, η οποία και επανέφερε αποζημίωση πνευματικών δικαιωμάτων ίση με το 2% της αξίας εισαγωγής ηλεκτρονικών υπολογιστών και ταμπλετ (αποζημίωση που ίσχυε για τους υπολογιστές στην Ελλάδα ήδη από το 1993 έως το 2002, όταν και καταργήθηκε). Τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα υπόκειντο σε εύλογη αμοιβή (6%) και με τον προηγούμενο νόμο, όπως αναγνώρισαν δικαστικές αποφάσεις, και με τη χθεσινή διάταξη η αμοιβή μειώθηκε σε 2%!

Οι άνθρωποι που παράγουν έργα λόγου, των οποίων το έργο είναι σχεδόν αδύνατον να κοστολογηθεί αντικειμενικά, είναι χιλιάδες: Συγγραφείς, μεταφραστές, δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, επιστημονικοί συντάκτες. Παράλληλα, από το έργο τους βιοπορίζονται ολόκληρες κατηγορίες επαγγελματιών όπως εκδότες, τυπογράφοι, δάσκαλοι και καθηγητές, επιμελητές και άλλοι. Όπως και για τη μουσική και την οπτικοακουστική παραγωγή, έτσι και για τα έργα του λόγου, η εύλογη αμοιβή αποτελεί ελάχιστη αποζημίωση για τους δημιουργούς αλλά και όσους εμπλέκονται στα έργα που απολαμβάνουμε όλοι.

Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Ε.Λ.)

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων

Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ)

Εταιρεία Συγγραφέων

Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ)

Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (Σ.Ε.Β.Α.)

Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β)

Σύλλογος Ελληνικού Επιστημονικού Βιβλίου (ΣΕΕΒΙ)

Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ)

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

«Ο χαρταετός της», από την συλλογή: Κείμενα μικρά σχεδόν ανήλικα, Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2017.


Είχε ένα φιλί ζωγραφισμένο στην άκρη. Έτσι λοιπόν, καθώς πετούσε, φιλούσε τον αέρα που έσχιζε γοργά, ο χαρταετός της.

Κάθε που στροβιλιζόταν κυκλοτερά -σαν να  ζωγράφιζε στα σύννεφα φιλημένα μάγουλα- μικρά «Ααααχ!»  ξέφευγαν  ανάμεσ' απ' τα χείλη της και δώσ’ του συνέχιζε να τρέχει και να τραβά την καλούμπα της για να τον στείλει ψιλότερα.

Ένας λευκός χαρταετός, τόσο αλλιώτικος από τους άλλους, ο δικός της.
Πόσο ωραίο παιχνίδι! Χαρούμενο και εξαντλητικό μαζί.

Ο ήλιος και το ελαφρύ αεράκι ρόδιζαν τα μάγουλά της. Η χαρά γυάλιζε το πρόσωπό της. Η ευτυχία ανέμιζε το φουστάνι της. Καρό, λευκό με γαλάζιο, με μικρά κάνιστρα λουλουδιών πολύχρωμα στο κέντρο των τετραγώνων του.  
Κείνη την ημέρα το πρωτοφόρεσε. Της το ’χε ράψει η μάνα της. Έδενε με μια λωρίδα φαρδιά στο λαιμό, μακρύ κι εφαρμοστό ως τη μέση, άφηνε να διαγράφονται τα φρεσκοφτιαγμένα στήθη της.

«Λεμονάκι μυρωδάτο…», της τραγουδούσαν στη γειτονιά, «…κι από περιβόλι αφράτο.»… και λίγο καμάρωνε, λίγο ντρεπόταν που τους άκουγε.

Καμάρωνε κι η μάνα της, η Μπίλιω, ξανθιά, ξασμένη κι άσχημη. Πώς είχε βγάλει τέτοιο πλάσμα από τα σπλάχνα της; Ο θεός φαίνεται θα της το χρωστούσε τέτοιο δώρο.

Η μέρα κυλούσε δροσερή στο λόφο.

-Έλα, έλα εδώ.
- Λίγο ακόμη, μαμά, σε παρακαλώ.
-Έλα αμέσως. Ήρθε ο θείος, που σου έλεγα.

Τρέχοντας πήγε ως εκεί κι άρχισε να τραβά το σπάγκο ως να ‘ρθει το ζωγραφισμένο φιλί στα πόδια της. Χαμογελούσε.

-Ο θείος είναι καλός, μη φοβάσαι.

Δεν άκουγε. Φοβόταν. Δίπλωνε βιαστικά την κλωστή στο ξυλαράκι και τραγούδαγε: «Λε κάλε λεμονάκι μυρωδάτο, λεμονάκι μυρωδάτο κι από περιβόλι αφράτο.»

Άρπαξε το χαρταετό στην αγκαλιά της να μην της τον πάρουν.
Είχε ένα φιλί ζωγραφισμένο στην άκρη, λευκός και παράξενος.
Έτσι καθώς τον κρατούσε σφικτά στην αγκαλιά της -χαρτί με κορμί- ήταν σαν να πρωτοφιλήθηκαν τα χείλη της.

Η Μπίλιω την κοίταξε λαίμαργα και την έσπρωξε από τους ώμους. 

-Μην φοβάσαι.

Σταλαγματιές σιωπής η στιγμή, ήρθε και στάθηκε μετέωρη να τους κοιτά, καθώς τα χρήματα αλλάξαν χέρια.


Ελένη Λιντζαροπούλου 

Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί φωτογραφία της Venthesikimi Soukoulis 


Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Απολογισμός για τα πεντηκοστά πέμπτα μου γενέθλια


Ποτέ δεν είδα τα χρόνια μου ως τμήμα του αιώνα, αλλά ως κάτι ελάχιστο μέσα στην αιωνιότητα. Γι αυτό χαίρομαι την κάθε μέρα κι ακόμη περισσότερο απολαμβάνω τον κάθε χρόνο. Μεγαλώνω και μ’ αρέσει, γιατί τα περισσότερα λάθη μου τα έκανα μικρή, τότε που νόμιζα ότι τα ξέρω όλα και δεν είχα την διάκριση να δω ότι άλλοι ξέρουν περισσότερα.

Δεν είδα τον χρόνο που περνάει ως βήμα προς τον θάνατο αλλά ως ένα δικό μου πέρασμα από την ζωή. Σπουδαία υπόθεση η ζωή. Με γέμισε χαρές... πρόσωπα εξαιρετικά. Με γέμισε και λύπες, θλίψεις, απώλειες, πόνο, αλλά τι ζωή θα ήταν χωρίς αυτά;

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι τα γενέθλια, όπως και οι Πρωτοχρονιές, μου είναι πολύ σημαντικά. Τα περιμένω, ανυπομονώ και τα χαίρομαι. Όχι για τα δώρα ή ό,τι άλλο φέρνουν, αλλά για την δυνατότητα κάθε φορά να ορίζω και να υποδέχομαι μια νέα αρχή. Λίγο είναι αυτό;

Δοξάζω τον Θεό για τα χρόνια που μου επέτρεψε να ζήσω, για όσα μου έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσω και να πράξω, για τους ανθρώπους με τους οποίους με αντάμωσε, κυρίως όμως τον δοξάζω για τα λάθη που με άφησε να κάνω, κάποια ήταν εξαιρετικά απολαυστικά και κάποια διδακτικότατα, αυτά με έκαναν αυτό που είμαι. 

Σηκώνω βελτίωση, είναι βέβαιο, γι αυτό και Τον παρακαλώ να μου δώσει κι άλλο χρόνο, έχω ακόμη να κάνω πολλά και να μάθω πολλά… παρακαλώ επίσης να κάνει λίγο κράτει με τις απώλειες. Το μόνο που θέλω να χάσω είναι κιλά…. Τίποτε άλλο.


Να με χαίρεστε λοιπόν και να σας χαίρομαι όλους. 

Ε.