Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε 42 κείμενα που έγραψαν οι συγγραφείς των εκδόσεων Εύμαρος με την έναρξη του εγκλεισμού. Τα κείμενα αυτά αναρτήθηκαν στη σελίδα των εκδόσεων στο fb, ένα κάθε μέρα, με τη σειρά που έφταναν και στη διάρκεια όλης της καραντίνας. Αποτυπώνουν, άλλοτε σοβαρά και άλλοτε με χιούμορ, τα συναισθήματα, τις αγωνίες και τον τρόμο εκείνων των ημερών, μέσα από την προσωπική ματιά και το βίωμα του κάθε συγγραφέα.
Ήταν μια προσπάθεια να στείλουμε στο αναγνωστικό κοινό ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας πως η ζωή και η λογοτεχνία συνεχίζονται και πως οι ιδέες δεν περιορίζονται και δεν εγκλωβίζονται.
Ο κόσμος του διαδικτύου το αγκάλιασε με πολλή θέρμη και αγάπη και ελπίζουμε το ίδιο να κάνουν οι αναγνώστες. Με την ελπίδα να μην χρειαστεί να ξαναγραφτεί ένα βιβλίο με τέτοια αφορμή.
Ανάμεσα στην εκλεκτή ύλη του καλού μας λογοτεχνικού περιοδικού που εκδίδει στην Κοζάνη ο Βασίλης Καραγιάννης εδώ και 35 χρόνια, περιλαμβάνεται η Ανθολογία 72 ανέκδοτων ποιημάτων 69 ποιητών -προερχόμενων από τέσσερις γενιές και ένα ευρύ φάσμα του ελλαδικού χώρου- με τίτλο: «Ακραγγίζοντες το καθόλου» σε επιμέλεια Κώστα Θ. Ριζάκη και Χριστίνας Καραντώνη.
Οι δύο αγαπημένοι ποιητές με τιμούν συμπεριλαμβάνοντας και τις δικές μου "Ελεγείες". Ευχαριστώ θερμότατα και τον οικοδεσπότη και τους ανθολόγους.
ΕΛΕΓΕΙΕΣ
Υπάρχουν θανατηφόρες ιδέες
Ωστόσο προτιμώ τα ποιήματα
Ξυπνώ στο ματωμένο μου όνειρο
Ας φύγουν οι σκιές από το σπίτι
Θυμό τον θυμό πορεύεται η ζωή
Παγίδα την παγίδα μεγαλώνεις
Μπορείς να αγγίξεις την χαρά
Χωρίς να επιθυμήσεις την ευτυχία;
Τρομάζει τους ανθρώπους η αγάπη
Προτιμούν την υποταγή
Παρέμβαση τεύχος 191 έαρ 2019, σ. 66. Τα περιεχόμενα του τεύχους έχουν ως εξής: Μάνος Στεφανίδης, 3 Ποιήματα Β.Π.Καραγιάννης, «Ενδόδημα κι αποικιακά» Π.Β. Πάσχος, «Τα δέντρα της Λαριούς», Ποίημα Αντ. Παπαβασιλείου, «Μικρά ταξίδια», Πεζά «Συνέντευξη»: Γιώργος Σκαμπαρδώνης στην Δ.Β. Καραγιάννη Λένα Οφλίδη – Σίμος Ολφίδης, Διήγηση Ρούλα Αλαβέρα, Ποιήματα Παρέμβαση α’ και β’ Αντώνης Κάλφας για την ποίηση του Β. Παπά Μάκης Καραγιάννης, Σπαράγματα Ηλίας Κεφάλας, «Η Σωσιπάτρα», Διήγημα 35 χρόνια Παρέμβαση σε Αθήνα και Θεσ/νίκη Αλέξης Ζήρας, «Νοερές προπόσεις για την “Π’’» Δ. Δασκαλόπουλος για τα 35 χρόνια της “Π” Μικρά αντιφώνηση του Β.Π.Κ. Αντ. Κάλφας, Λίγα λόγια για την “Π” Αλεξάνδρα Μυλωνά, 2 Ποιήματα Ευανθία Παπαδοπούλου, «Μας έφαγε ο Καββαδίας» Γ. Γιεφτουσένκο, 3 Ποιημ., μτφρ. Δ. Τριανταφυλλίδης Angela Olive Stalker Carter, μτφρ. Άννα Κουστινούδη Γ. Κεντρωτής, 3 Ποιήματα Χρ. Τζήκας, 5 Ποιήματα της επιστροφής Ελένη Ελληνίδου, «Σβάρνα», ποίημα Στέλιος Λιθοξοϊδης, Αποστολή βιογραφικού Σπ. Κιαρτζής, Οδοιπορικό ποίημα «Ακραγγίζοντες το καθόλου», Ανθολογία 72 ανέκδοτων ποιημάτων 69 ποιητών σε επιμέλεια Κ. Θ. Ριζάκη και Χριστίνας Καραντώνη Φ. Μπαλαμώτη για τον Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο Ελένης Σκάβδη για τον Δ. Κανελλόπουλο Φ. Χ. Φύγκερ, «Η μετανοούσα Μ.», μτφρ. Π. Ζώγου Ντέπη Χατζηκαμπάνη, Ποίημα Άννα Κρανιώτη, «Τα στερεότυπα του ρατσισμού» Κωνσταντίνα Δούκα για τον Νίκο Κατσαλίδα Ελένη Ηλιοπούλου για Τζ. Ξυνογιαννακοπούλου Βίκυ Μιχαηλίδου για Δ. Τσινικόπουλο Γ. Δελιόπουλος για την Γεωργία Δεμπερδεμίδου
Την Παρασκευή 10/5 το πρωί - εν μέσω προεκλογικής περιόδου και τρελών υποχρεώσεων - βρέθηκα για ένα διδακτικό επτάωρο στο Λύκειο Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου στο Ηράκλειο Κρήτης, καλεσμένη του Σχολείου και του φίλου Θεολόγου Παναγιώτη Ασημακόπουλου, με σκοπό να συζητήσω με τους ευάριθμους, σχεδόν 500 ζωή να έχουν, μαθητές του με θέμα: Ασκήσεις ελευθερίας.
Δώσαμε αυτόν τον τίτλο στην συνάντησή μας ώστε να μπορούμε να ανοίξουμε την συζήτηση και να επιτρέψουμε στα παιδιά να την πάνε όπου επιθυμούν με τις ερωτήσεις και τις απόψεις τους.
Η πρόσκληση του Παναγιώτη ήρθε εξαιτίας της ιδιότητάς μου της συντονίστριας του Δικτύου για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση στις Φυλακές «Γεώργιος Ζουγανέλης» και φυσικά αυτής της Θεολόγου, πάντα στο πλαίσιο του μαθήματος και με αφορμή το ζήτημα της θανατικής ποινής έτσι όπως αυτό διδάσκεται στην Γ’ Λυκείου, ωστόσο ο Παναγιώτης, ως γνωστό πειρακτήρι, δεν παρέλειψε να με συστήσει στα παιδιά και με όλες τις άλλες μου «κακές πλευρές», μηδέ της γυναικός εξαιρουμένης.
Να πω ότι ο Ασημακόπουλος, του οποίου το θεολογικό προφίλ είναι λίγο δύσκολο να περιγραφεί, κάτοχος Διδακτορικού και δευτέρου πτυχίου ΦΠΨ με κατεύθυνση Ψυχολογία, είναι ένας τύπος που «δεν χωρά πουθενά»… δεν περιγράφεται με ευκολία, κοινώς είναι ένας τύπος «απερίγραπτος».
Κατ’ αρχήν έχει χιούμορ, δεν είναι κατηφής και σοβαροφανής και δεν έχει αυτήν την στάνταρ εικόνα θεολόγου, έτσι όπως έχει συνηθίσει να τον φαντάζεται το πανελλήνιο ή όπως σκοπίμως τον προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης… δηλαδή δεν φορά γαλάζιο πουκάμισο και γραβάτα, δεν έχει κοντοκουρεμένο σβέρκο, δεν είναι θυμωμένος, δεν μιλά ακατάληπτη καθαρεύουσα κλπ κλπ κλπ
Επίσης ο Παναγιώτης δεν είναι ο «παρακατιανός» της εκπαίδευσης. Έχει κατορθώσει το μάθημα των θρησκευτικών να είναι πρωτεύον στο Σχολείο του κι εκείνος να είναι ένας σταρ… Αυτά τα διαπίστωσα, δεν τα λέει ο ίδιος και μπορεί να μου θυμώσει που αναφέρομαι σε αυτόν, αλλά δεν πειράζει… θα του περάσει.
Ο προσκεκλημένος επισκέπτης σε ένα Σχολείο καταλαβαίνει την θέση και την «αξία» του οικοδεσπότη του από την συμπεριφορά των μαθητών απέναντι και σε αυτόν και σε εκείνους που τον προσκάλεσαν….
Έτσι εισερχόμενη στο Λύκειο Γαζίου με υποδέχθηκαν «άπειρα» χαμόγελα και καλημέρες οι οποίες αποδέκτη είχαν τον Παναγιώτη αλλά έπαιρνα κι εγώ λίγη από την λάμψη τους.
Μικρή ξενάγηση από την είσοδο ως το Κυλικείο και το Γραφείο του Διευθυντή του εξαίρετου Γιάννη Κωστάκη, μου έδειξαν ότι βρίσκομαι σε ένα Σχολείο σαν όλα τα καλά Σχολεία που γνωρίζω. Φροντισμένο, καθαρό, με τάξη και οργάνωση, παρά το σχεδόν «τεράστιο» μέγεθός του.
Εννέα η ώρα υποδεχόμασταν την πρώτη φουρνιά παιδιών – ανάμεικτων τμημάτων – και από τις τρείς τάξεις του Λυκείου.
Όχι, δεν θα σας αφηγηθώ τι είπαμε….
Αδύνατον να θυμηθώ μια συζήτηση που κράτησε ως το σχόλασμα με τμήματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, με εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν με την καρδιά τους και κατέθεταν και οι ίδιοι τις απόψεις τους στα ερωτήματα και τις αγωνίες που δεν έχουν ακόμη οριστικά απαντηθεί.
Θα σας μεταφέρω όσο μπορώ την αίσθηση μου…
Το Λύκειο στο Γάζι κρατάει ακόμη εκείνη την ζεστασιά που ίσως έχουν χάσει αρκετά από τα Σχολεία της Αθήνας…. Κρατάει ένα άρωμα σεβασμού προς τον εκπαιδευτικό και τον καλεσμένο του που είχα καιρό να αισθανθώ. Προσήλωση, ενδιαφέρον, αφομοιωμένη γνώση, αυθορμητισμός, λόγος και αντίλογος, ασταμάτητες απορίες, φρόνημα, ιδέες….
Ο θεολόγος αλλά και οι υπόλοιποι καθηγητές φαίνεται έχουν κάνει «καλά την δουλειά τους»…. Σε μια κοινωνία που ακόμη διατηρεί τα παραδοσιακά και ίσως, κάποιες φορές, τα συντηρητικά της χαρακτηριστικά, το Σχολείο έρχεται να επιδράσει μόνο θετικά προσβλέποντας σε ένα μέλλον που θα είναι ανθρώπινο για όλους, με σεβασμό στον νόμο, οριοθέτηση, κατανόηση και συμπόνια.
Στην προτροπή μου: να μείνουν καθιστοί όσοι δεν έχουν έστω και στο ελάχιστο παρακούσει τον «νόμο», οι μαθητές σηκώθηκαν όλοι όρθιοι απολαμβάνοντας τον άξιο μισθό της ειλικρίνειας, ενώ στα κίτρινα ποστ ιτ που κόλλησαν στον τοίχο περιγράφοντας πώς φαντάζονται τον κρατούμενο απάντησαν: άνθρωπο σαν κι εμάς, μετανοημένο, θύμα της κακιάς στιγμής, μπλεγμένο με λάθος παρέες, παραστρατημένο…
Πραγματικά η εμπειρία μου δεν περιγράφεται. Είναι σπουδαίο να συναντάς τόσο όμορφους νέους ανθρώπους και είναι ελπιδοφόρο να ανταμώνεις με δασκάλους που έχουν κάνει καλά την δουλειά τους.
Η Τάξη είναι Ζωή… καλά τα λέει ο Ασημακόπουλος.
Θερμές ευχαριστίες στον Αντιδήμαρχο Μανώλη Παπαδομανωλάκη και στον Δήμο Γαζίου για την υπέροχη φιλοξενία.
Θερμές επίσης ευχαριστίες στους λίγους αλλά εκλεκτούς γονείς, τους ιερείς και τους φίλους που έκαναν τον κόπο και ήρθαν το απόγευμα να συζητήσουν μαζί μας.
Υπόχρεη στην υπέροχη σύζυγο Ειρήνη, στην κόρη Λυδία που έχασε το μάθημά της για να χαρούμε εμείς την μαμά - φιλόλογο, στους υιούς Δημήτρη και Αλέξανδρο που μου έκαναν ωραία παρέα.
Παρόντες στο μάθημα μας ο Χριστός, ο άγιος Ληστής του Γολγοθά, ο άγιος Ονήσιμος, οι οροθετικοί κρατούμενοι από την ομάδα της Αντιγόνης, οι θύτες που έγιναν μα-θητές, η Μαρίνα που φυλακίστηκε αθώα και σήμερα είναι δικηγόρος, ο Μιχάλης που λάμπει στην τέχνη του χορού, ο Δημήτρης που θα μας κάνει περήφανους όλους με τα μαθηματικά του, ο Μάριο με την εκπληκτική ζωγραφική του, ο πάντα εργατικός Άγγελος, ο Γιάννης με τις αγιογραφίες του, ο Παύλος και ο Ντίνος με τα ποιήματά τους, τα κείμενα των κρατουμένων από την Λάρισα, τα Διαβατά και τον Κορυδαλλό, η δημιουργική γραφή, ο κρατούμενος ιερέας που διδάσκει ελληνικά στους συγκρατούμενους του, ο Ρίντβαν που μας στενοχώρησε, ο Τζεβάτ και οι υπέροχοι πίνακές του, η Άννα, η Κατερίνα, η Ζωή από το Δίκτυο στα Χανιά, η Πύλη Ελευθερίας, η Μαίρη και η εκπαίδευση ενηλίκων, οι δάσκαλοι από τα Ειδικά Καταστήματα Κράτησης Νέων, οι πολυάριθμοι εκπαιδευόμενοι του Δικτύου, οι Θεολόγοι που υπηρέτησαν και υπηρετούν την εκπαίδευση των κρατουμένων, ο Πυρουνάκης, ο Τράντας, ο Ζουγανέλης…
Ευχαριστώ…
Είμαι ευγνώμων που η ζωή, συνεργούντος του Παναγιώτη Ασημακόπουλου, μου δίνει τέτοια δώρα.
ΥΓ1: Δείτε οπωσδήποτε ένα βίντεο δικό του για το θέμα της θανατικής ποινής
ΥΓ2. Στην Κρήτη όλα τελειώνουν με ρακί, ακόμη και γι αυτούς όπως εμείς που δεν πίνουν.
(Για την ομάδα ανάγνωσης, προβληματισμού και διαλόγου η οποία συναντιέται κάθε Πέμπτη στην πτέρυγα τον οροθετικών κρατουμένων του Νοσοκομείου "Άγιος Παύλος")
.
Δεν έχω φωτογραφίες να διαιωνίζουν το γεγονός, μόνο την μνήμη και την συγκίνησή μου έχω. Ονόματα χαραγμένα στην καρδιά μου και στιγμές.... ο Γιώργος, ο Ντίνος, ο Παύλος, ο Ανδρέας, ο Διονύσης και πάλι ο Γιώργος και πάλι ο Διονύσης και ο Μύρων που "μυρίζει κοινωνία" γιατί σήμερα αποφυλακίζεται... Τρεις ώρες βαθύτατου καρδιακού αγγίγματος, μοιρασιάς, ευλογίας... Τρεις ώρες με τα δικά τους σπουδαία ποιήματα, με ερωτήματα και ιστορίες εκ βαθέων... Στο κέντρο αυτής της απερίγραπτης ομάδας η Αντιγόνη Ευστρατόγλου ... Η δασκάλα, Η εμψυχώτρια, Η εμπνεύστρια... Σήμερα είχα, εξαιτίας της, την τιμή και την χαρά να ζήσω το "μυστήριο" της εμπιστοσύνης.... να βιώσω την "θεία ευχαριστία" της συνάντησης και της απίστευτης ομολογίας.... Εκεί, στην καρδιά του Σωφρονιστικού Συστήματος, εκεί που ο αγαπημένος, ο φίλος, ο αδελφός μας Γεώργιος Σταύρος Ζουγανέλης, λίγο πριν φύγει για τον μεγάλο του δρόμο, άφησε σε όλους μας, παρακαταθήκη και "υποχρέωση", ένα Σχολείο για να καταθέτουμε λίγη, ελάχιστη, από την πίστη μας στον Άνθρωπο. Η ομάδα συνεχίζει την πορεία της, όπως και το Σχολείο του Γιώργου. Ζωντανά κύτταρα ενός συστήματος που νεκρώνει τα πάντα αλλά δεν μπορεί να νεκρώσει οριστικά την Αγάπη... Την σταυρώνει καθημερινά βέβαια, όμως Αυτή πατάει πάνω στον θάνατό Της και Ανασταίνεται...
Όσοι πιστοί προσέλθετε.... θα χαρούν να σας συναντήσου... και όσοι είστε σαν κι εμένα Χριστιανοί, να θυμάστε: στις φυλακές να ευλογείτε τον Χριστό, εκεί Ζη, Τον συνάντησα.
Όχι δάκρυα για την Αμάλ, όχι δάκρυα για την Υεμένη, για την Συρία ή τους Πρόσφυγες παρακαλώ.
.
Οι εξοπλισμοί, οι εμφύλιοι πόλεμοι (και όλοι οι πόλεμοι) είναι πολιτικές επιλογές τις οποίες κάνουν οι εξουσίες που στηρίζουμε. Δεν είμαστε ο μόνο κομμάτι του προβλήματος αλλά και μέρος των αιτίων του. Της δομής ενός συστήματος ανταγωνισμού, (δεν έχει σημασία αν θα το ονομάσουμε καπιταλισμό, ανθρωπιστική κρίση ή παγκοσμιοποίηση), που θέτει το κέρδος στην κορυφή της πυραμίδας των αιτημάτων και των επιδιώξεων του ανθρώπου.
.
Τι νομίζετε ότι είναι αμιγώς πολιτικό ή θρησκευτικό το πρόβλημα και η διαμάχη; Όχι, δεν είναι. Το πρόβλημα είναι ότι η ανθρωπότητα έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Επόμενο είναι να επικρατεί η αδικία και η εκμετάλλευση....
.
Τι πενθούμε λοιπόν; Ας αλλάξουμε τις επιλογές μας... ας αντιδράσουμε συνειδητά πριν πεθάνουν κι άλλα παιδιά και ενήλικες.
.
Η Αμάλ ήταν «τυχερή», την φωτογράφησαν και την γνωρίσαμε. Πέρασε στην αθανασία μιας εικονικής πραγματικότητας. Ωστόσο, δεν ήταν τόσο τυχερή ώστε να την αντιμετωπίσουμε σαν ένα ανθρώπινο πλάσμα που του άξιζε να ζήσει.
.
Δεν δημοσιεύω την φωτογραφία της… δεν θέλω να την λυπηθείτε εκ των υστέρων. Δημοσιεύω την φωτογραφία μιας ωραίας γυναίκας σαν την οποία θα μπορούσε να γίνει.
