ΔΑΠΑΝΗ - προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή "Η Εποχή των Λέξεων"

Πόσες αλήθεια
ξοδέψαμε
άταφες μέρες;

Πόσες νύχτες
αφιερωμένες στην απάτη;

Φτωχά ξημερώματα
πόσα μας βρήκαν
διψασμένους
πάνω σε δανεικές βροντές
ασθμαίνοντες;

Πληρώσαμε τόκο
-για μιαν αποδοχή-
την ζωή μας.

Τώρα
ψευδομάρτυρες μιας
κάλπικης ευτυχίας
αναμετριόμαστε
ολοένα με το παρελθόν.


Το ποίημα περιλαμβάνεται στην συλλογή "Η εποχή των λέξεων" που θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα από τις Εκδόσεις των Φίλων, ο πίνακας "Χρόνος εντός 10" είναι ένας από τους 10 που θα κοσμούν το βιβλίο και είναι της Ιωάννας Ασσάνη​.

Προδημοσίευση ποιημάτων μου από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή: Η εποχή των λέξεων

Ιωάννας Ασσάνη: Χρόνος Εντός 11 

Απλότητος εγκώμιον

Ζηλεύω τα ποιήματα με λέξεις στιλπνές, ολοκάθαρες.
Γιατί τι είναι το ποίημα αν δεν είναι οι λέξεις του;
Και ποια είναι η αξία
Των λέξεων αν δεν είναι η λάμψη τους
Που παραμένει αθάμπωτη στο χρόνο;
Το ποίημα δεν είναι σύννεφο να περάσει
Είναι ποτάμι να συμπαρασύρει στο πέρασμά του
Την σκόνη από τις ιδέες που γεννιούνται
Και πεθαίνουν ως να πεις «τίποτα»

Αλήθεια είναι να την δεις

Όπως στην φράση
«Ο Θεός είναι απλός»

Που τρόμαξες να κατανοήσεις.

* * *

Απλότητος εγκώμιον ΙΙ

Ζηλεύω τ’ άσπρα σου
Τριανταφυλλάκια
Στολίζουν τ’ ακούραστα
Ποιήματά σου
Και τις περίτεχνες πλεξούδες λέξεων
«βήμα» και «ρήμα» και «ρίμα» και «κρίμα»
Αρέσουν στ’ αγόρια
Κι είναι παράξενο πόσα πολλά είναι αυτά
Συνωστισμένα
Κάτω απ’ τις βλεφαρίδες σου

Τα ποιήματα θα κυκλοφορήσουν από τις Εκδόσεις των Φίλων συνοδευόμενα από μια εικαστική σύνθεση αποτελούμενη από 10 πίνακες της Ιωάννας Ασσάνη με τον τίτλο: Χρόνος Εντός. 

ΕΚΔΟΧΕΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ

Η ταυτότητά μου ήσουν πάντα εσύ

Εσύ αν θα είχες ταυτότητα

Ήταν πάντα το ζητούμενο.

Η ταυτότητά μου θα είσαι πάντα εσύ

Εσύ αν είχες ταυτότητα

Ήταν πάντα το ζητούμενο.

Η ταυτότητά μου θα είσαι πάντα εσύ

Εσύ αν θα έχεις ταυτότητα

Θα είναι πάντα το ζητούμενο.

Η ταυτότητά μου ήσουν πάντα εσύ
Εσύ αν έχεις ταυτότητα
Είναι πάντα το ζητούμενο. 

Ελένη Λιντζαροπούλου 

20 Ιουνίου 2013 

Η Αλήθεια Εντός

Όχι,

Όχι στάχτες.

Χρώματα δώστε στην αγωνία

Να την νομίζω φυσική.

Βλέπετε η νύχτα είναι κακός σύμβουλος

Όπως ο θυμός

Κι ο έρωτας

Αλλά αυτό το ξέρουν όλοι.

Πόσοι όμως το θυμούνται όταν χρειάζεται;

Ο πίνακας είναι του Νίκου Κεσανλή

Α ΧΡΟΝΟΣ ΙΙ

Πόσο ασυλλόγιστοι

σταθήκαμε

με το χρόνο

Νομίζαμε ότι είναι

όλος δικός μας.  

Ο πίνακας,  the Tree of Life, του Gustav Klimt

Α ΧΡΟΝΟΣ

Δραπετεύω στη στιγμή

Σαν να είναι χρόνος

Και μήπως δεν είναι;

-Ο χρόνος δεν περνάει, έλεγα, εμείς περνάμε-

Τι βεβαιότητα λοιπόν κι αυτή με τα ρολόγια

Χειρός

Τοίχου

Κομοδίνου

Εμείς δεν τα φτιάχνουμε;

Κούρδισέ τα, μπορείς, κι άσε να δείχνουν

Το σήμερα

Για πάντα. 

Ε.Λ.

Σήμερα  Τετάρτη 1η Αυγούστου 

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΙΙΙ

Και τι χέρια είχα να Σου υψώσω

Για ν’ αξίζω ετούτα τα Δώρα

Τον τελευταίο καιρό μάλιστα

Ούτε βλέμμα δεν είχα  

Βέβαια Εσύ ήξερες

την υποτέλεια στην οργή

το στράγγισμα

Κι ήξερες ακόμη πως

Έτσι θα τελείωνα τις μέρες μου

Τότε μου ευαγγελίστηκαν οι Λέξεις  

Κι οι μέρες άρχισαν να μετρούν

Ευλαβικοί Χαιρετισμοί 

Τώρα με διαβρέχουν

Οι σταγόνες

Της πιο απόλυτης εξουσίας   

Κι αντί να σκορπώ

Συντίθεμαι

Γιατί κι αυτό είναι αποτύπωμά Σου

Και όπως όλα τα ίχνη Σου έρχεται

Ειρηνεύοντας εν πολέμω 

Ε.Λ. 

20/6/2012 

20.00' 

Η εικόνα δια χειρός Γιώργου Ζουγανέλη

Αγωνιώδες αποτύπωμα

Επενδύω σαρωτικά

Στη στιγμή

Τρυπώνω σε προσευχές

Που δεν φαντάστηκα

Κατατίθεμαι

Α, τι θεία γυμνότητα 

Να έχεις πει την αλήθεια

Και να την έχεις πει όλη

Τίποτε άλλο

Ε.Λ. 

13/6/2012 

Φωτογραφία: Filipa Magalhães

Κουβέντα

                     «…και ήκουσεν ρήματα άρρητα»


Μη αναγνωρίζοντας όμως
Τη φωνή και τη γλώσσα

Κρύφτηκε

Τι ανθρώπινη αντίδραση.

Μπροστά στο Θεό και στο Φόβο
Γινόμαστε άνθρωποι.

Α, Ναι! Και στον Έρωτα,
Αλλά αυτό μην το ξαναπείς.





Ε.Λ. 


4/6/2012

Το φεγγάρι στο μπαλκόνι

«Τρομάζω»

«Αισθάνομαι»

Δαγκώσω τις λέξεις

Να χουν σημάδια

Ανεξίτηλα

Να μην τις χάσω

Τις φυλακίζω

Σε ένα σπόρο μνήμης

Κι ύστερα

καθώς διαβαίνουν οι ώρες

Σκέφτομαι το φεγγάρι

Για να το δεις

Θέλω ν’ απλώσω το χέρι

Και με το δάχτυλο να σου το δείξω

Κι ύστερα να μετράμε τις λέξεις που

Γεννά στο στερέωμα

Το βλέμμα σου χωράει

χίλιες πανσελήνους  

Κι όμως νομίζω

Απόψε κοίταζες το φεγγάρι

Και δεν μίλησες.  

Ε.Λ. 

5 προς 6 Ιουνίου 2012

Τρία μικρά ποιήματα για φωνή και διάρκεια

ΨΑΛΜΟΣ

Οι νύχτες αριθμούν

Ποτάμια

Παραδομένα  

Στη διάρκεια

Αντίθετα οι μέρες υπομένουν

Το κενό

-Πιο διαρκές αυτό-

Βλέπεις όπως και να ‘χει

θα νυχτώσει.

 Φωτογραφία Erich Hartmann

 

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Στον Γ.Ζ.

Πόσο απότομο

Το σιωπητήριο

Ούτε στο στρατό

Να ήμασταν.

Φωτογραφία Marco Bianchetti 

 

ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Στην Tina Törrönen

           

Θέλω να ξεφωνίσω

Από Χαρά

Για τα Δώρα Σου

Συνετίζομαι

Στην ανθρωπότητά μου

Και αναφωνώ

Δόξα Σοι

Φωτογραφία Harry Gruyaert

Ερώτημα

Το πρωί που θα ξυπνήσεις

-ό,τι ώρα και να’ ναι-

Απάντησε μου

Στο αδύνατο

Στο πιθανό

Στο αναπόφευκτο

Στο αναγκαίο

Σε τι συναντηθήκαμε;

Φωτογραφία: Erich Hartmann 

Πλάγιος λόγος

Κύριε

Μιλούσες με σπασμένους καθρέφτες

Παραβολές μιας πραγματικότητας

ήδη θαμπής

Δεν σε καταλάβαινα

Μα γιατί ήθελα

τόσο πολύ να σ’ ακούω;

Μόνο μια φορά είπες το «έρχου»

καθαρότατα

Κι έκανες μετά πως δεν το πες.

Μα έτσι είστε εσείς οι προφήτες

Τη μια «Ζει κύριος» την άλλη «απελθέτω».  

Ε.Λ

Ο πίνακας  Dream, Dream...(2010), είναι της Marta Shmatava.

Δοξαστικό ΙΙ

Μια λέξη μπορεί να κάνει θαύματα
Στη δική μας περίπτωση ήταν δύο