Σιγά μην στάξει η ουρά της φράουλας…

… Και μας λεκιάσει την συνείδηση. 

Αυτά τα αίσχη και η συγκάλυψη από τις αστυνομικές αρχές ενός βρώμικου και εγκληματικού κυκλώματος εκμετάλλευσης και βίας εναντίον των μεταναστών εργατών δεν είναι σημερινό μόνο θέμα. Ειδικά για την Μανωλάδα, από τον Απρίλιο του 2008 που είχαμε και ερώτηση του Φ. Κουβέλη (βουλευτή τότε τουΣΥΝ) στην Βουλή για το θέμα, συνεχίζεται το καθεστώς ομηρίας των εργατών το οποίο είναι και γνωστό στο πανελλήνιο και γνωστό στην τοπική κοινωνία.

Εμείς βέβαια λόγω των πρόσφατων τραγικών περιστατικών γεμίσαμε τον κόσμο με αιματοβαμμένες φράουλες και οιμωγές. Για να καθησυχάσουμε τι και ποιον; Για να λύσουμε τι και για ποιον;

Ακόμη και η Χρυσή Αυγή «καταδίκασε» τα γεγονότα… πού είναι λοιπόν η «δική μας» - των άλλων των προοδευτικών - πρωτοτυπία;

Στην δήλωσή της ΧΑ μάλιστα βρίσκεται και η ρίζα της αδιαφορίας της κοινωνίας η οποία συμπυκνώνεται στην εξής ιδέα:  

«Οι λαθρομετανάστες είναι εδώ παράνομα, άρα τους αξίζει ό,τι και να παθαίνουν.» 

Η «Μανωλάδα», από τις συμπεριφορές της κοινωνίας μας, φαίνεται ότι είναι παντού, απλά στο πρόσφατο περιστατικό, ξεπέρασε τον «εαυτό» της…

Δυστυχώς σε αυτό το «παντού» δεν μπορεί να κάνει ουδείς μποϊκοτάζ. Μπορεί όμως να εφαρμόσει αυστηρά τους νόμους, να υπερασπιστεί τους νόμους ή όπου χρειάζεται να τους αλλάξει. Κυρίως όμως, πέρα και πάνω από κάθε νόμο, επιβάλλεται να αλλάξει η κοινωνία και επιβάλλεται να εκφραστεί με καθαρά λόγια το πολιτικό σύστημα. 

Το κύκλωμα, ή αν το θέλετε τα κυκλώματα, έβγαλαν και βγάζουν πολλά χρήματα από την υπόθεση των μεταναστών… συντηρούνται από αυτήν την υπόθεση και όποτε χρειάζεται υποθάλπουν ή ασκούν παντός είδους βία για να γίνεται η «δουλειά» ακόμη πιο κερδοφόρα. Ωφελούμαστε οι περισσότεροι από αυτά τα κυκλώματα και αν δεν ωφελούμαστε, έχουμε γίνει μέρος των «ιδεολογιών» τους, της σιωπής ή του φόβου τον οποίον καλλιεργούν.

Αδιάφοροι, πολιτικά δειλοί, άτοποι ή κομφορμιστές …

Που τώρα μας έκανε κλικ… 

 

Σιγά μην στάξει η ουρά της φράουλας… 

Αν δεν αλλάξει η καθημερινή μας στάση απέναντι στους μετανάστες, απέναντι στην ύποπτη μεταναστευτική πολιτική, απέναντι στο παραμύθι ότι οι μετανάστες φταίνε για όλα, αλλά και απέναντι στα «προοδευτικά» παραμύθια του στιλ: «νομιμοποίηση όλων των μεταναστών», «Μανωλάδα» θα είναι και θα παραμένει όλη η Ελλάδα.     

Βλέπετε ρατσιστές είμαστε όλοι… Όλοι χρησιμοποιούμε του μετανάστες, ως άλλοθι, είτε θετικά είτε αρνητικά με μόνο στόχο να επιτύχουμε τους σκοπούς μας και να ωφεληθούμε από αυτούς.

 

Ελένη Λιντζαροπούλου

ΥΓ… Κάποιοι εξαιρούνται από αυτό το «τσουβάλι»… λίγοι, ενταγμένοι και στρατευμένοι στην υπόθεση «Άνθρωπος». Τους εξαιρώ με τιμή.

Πολύτιμο δώρο 51ων γενεθλίων...

Τα πιο πολύτιμα δώρα στη ζωή μου είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έστω και για μια στιγμή ανταμώνουμε στην αλήθεια. Ιωάννα σ' ευχαριστώ....

Και ποιος σου είπε ότι είμαι υπέρ της βίας;

Ποιος σου είπε ότι δικαιολογώ τις πράξεις ή τις απόψεις του οποιουδήποτε όταν υπερασπίζομαι το αυτονόητο δικαίωμά του στην ζωή, την τιμή και την αξιοπρέπεια;

Ποιος σου είπε ότι συμφωνώ με τις πράξεις τους επειδή εξαγριώνομαι που οι φωτογραφίες των συλληφθέντων στην Κοζάνη κυκλοφορούν ελεύθερα, όπως διέταξε ο εισαγγελέας… και ποιος σου είπε ότι συμφωνώ με τέτοιου είδους πράξεις – είτε πρόκειται για κοινά εγκλήματα είτε όχι – επειδή εξαγριώνομαι που τα πρόσωπα των συλληφθέντων είναι τουλουμιασμένα από το ξύλο;

Ναι, εξαγριώνομαι και δεν ανέχομαι ούτε «μα» και «μου», ούτε κανενός είδους «αλλά». 

Εξαγριώνομαι διότι απλώς υπερασπίζομαι το δικό μου δικαίωμα να ζω σε μια χώρα ευνομούμενη. Το ελάχιστο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ισονομίας υπερασπίζομαι. Το μέλλον μιας χώρας υπερασπίζομαι που γεννά θύματα και θύτες, ακόμη και τέρατα, μέσα σ’ αυτήν αλλά και σε κάθε κρίση. Κι αυτές οι γεννήσεις, που δεν είναι ανεξήγητες, δεν χρίζουν την δολοφονία των θυτών ή των τεράτων και την φιλανθρωπία έναντι των θυμάτων, αλλά την θεραπεία των αιτίων γέννησής τους.

Η ανισότητα γεννά βία. Η αδικία γεννά βία. Ο φανατισμός γεννά βία. Το μίσος γεννά βία.

Το κράτος όμως παράγει βία.

Η βία για το κράτος δεν είναι απότοκο συνθηκών ή λανθασμένων αντιλήψεων. Δεν είναι ψυχολογικό φαινόμενο, ούτε σύμπτωμα. Η «νόμιμη» βία… εν πολλοίς, είναι σκόπιμη βία. Είναι μηχανισμός στήριξης και ύπαρξης και όχι πράξη, έστω και λανθασμένη, δικαίωσης. Με τη βία το κράτος δεν επιδιώκει την δικαιοσύνη, αλλά την υποταγή.

Η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται μέσα από απίστευτες σελίδες βίας. Ο ίδιος ο σύγχρονος πολιτισμός θεμελιώνεται πάνω στην βία. Στην μη ανοχή του διαφορετικού, στην εξαφάνιση του ανίσχυρου. Όμως μέσα σε αυτό το παγκόσμιο τέρας, η τέχνη, η δημιουργία, οι πνευματικές αναζητήσεις, οι πανανθρώπινοι αξιακοί κώδικες, τρέφονται από την αποδοχή του άλλου, από την γνώση μέσω του άλλου. Επιστρέφουν στον άνθρωπο ως αυταξία και μέσα από αυτή τους την πορεία, ο απλησίαστος, γίνεται πλησίον.

Κοινοτοπίες θα μου πείτε και αυτονοησίες…

Ναι, αλλά η επανάληψή τους δεν είναι άσκοπη όσο βλέπουμε ανθρώπους να τρέφονται από το τέρας και να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα.

Καθένας που παρανομεί, (αν συλληφθεί!!!), τιμωρείται (ή πρέπει να)… αλλά κάθε έγκλημα έχει (ή πρέπει να έχει) την ανάλογη τιμωρία, ώστε να γεννά και στην ψυχή του τιμωρού και στην ψυχή του τιμωρούμενου το αίσθημα της δικαιοσύνης. Να μπορεί ο τιμωρούμενος να αισθανθεί ότι πλήρωσε… να μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία «σώφρων» χωρίς αισθήματα οργής και μίσους. Να μπορεί να επανενταχθεί και όχι να αισθάνεται βιασμένος που διψάει για δίκιο ή εκδίκηση.

Τι γίνεται όταν αυτός που συλλαμβάνεται «εν αδίκω» γίνεται θύμα αυθαιρεσίας και βίας; Δεν θα τον υπερασπιστεί κανείς; Και τι γίνεται όταν αυτός που ασκεί την βία βρίσκεται από την πλευρά του κράτους και άρα έχει όλα τα περιθώρια να αυθαιρετεί ατιμώρητος, (όπως η ιστορία μας έχει δείξει), σε αντίθεση με τους άλλους… τους από κάτω… τους ανίσχυρους… τους «απλούς»; Δεν θα τον δικάσει κανείς;

Ακόμη και οι εγκληματίες έχουν ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχουν νόμοι για να τα ορίσουν και άνθρωποι εντεταλμένοι για να ελέγξουν την εφαρμογή του νόμου.

Διότι αν υπάρχει περίπτωση που ο άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, δεν έχει κανένα δικαίωμα, τότε δεν θα αργήσει εκείνη η μέρα που όλοι δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα. 

ΥΓ. Την Παρασκευή 1/2/2013 το μεσημέρι, αστυνομικός οδηγώντας περιπολικό σε κεντρική λεωφόρο, έστειλε στην εντατική, εγκεφαλικά νεκρό, ένα εικοσάχρονο κορίτσι. Το πρόσωπο του αστυνομικού έχει προστατευτεί, όπως και το όνομά του. Πολύ σωστά. Ούτε καν δημοσιότητα δεν έλαβε το γεγονός. Η μονομέρεια κι εδώ κάνει το θαύμα της. Ελπίζω ότι δεν θα το κάνει το θαύμα της και η αδικία.

Τα Υστερόγραφα συνεχίζονται… 

Οι πίνακες είναι του Νίκου Κεσσανλή

Ο ΠΙΘΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Θρυμματίζομαι

σε άπειρες γυναίκες

που όλες μαζί

 συνθέτουν

το τοπίο

της μοναξιάς 

Από την υπό έκδοση συλλογή "Ο πίθος των Γυναικών" από τις Εκδόσεις των Φίλων. 

Ο πίνακας είναι της Ιωάννας Ασσάνη η οποία έχει χαρίσει στην συλλογή 10 σκίτσα της και τον πίνακα του εξωφύλλου. 

Τον τίτλο, εμπνευσμένο από τον μύθο των Δαναΐδων, τον χρωστώ στην συγγραφέα Ελένη Λαδιά.