ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΤΟ

Πόση υποκρισία για μία τήβεννο;
Όση εκπόρνευση για ένα βραβείο.

Καμία πλάνη

Η φωτιά θ’ ακυρώσει την Αθανασία
Αυτή είναι η τιμωρία για την Ύβρη και την Αναίδεια

Πρώτη δημοσίευση: diastixo.gr 

Φωτογραφία: Martin Parr

Ξημερώνει απεργία…

Εις μνήμην Μιχάλη Σεραφετινίδη

Χρωστώ χρέος μέγα στους δασκάλους μου όλους. Όχι μόνο γιατί μου έμαθαν τα περισσότερα από όσα γνωρίζω, αλλά, κυρίως, γιατί μου έμαθαν να μαθαίνω και να αγαπώ τη μάθηση και τη γνώση. Ως τώρα, που πέρασα τα 50, δεν σταματώ… έχει γίνει πια φύση.
Το ίδιο, λιγότερο ή περισσότερο, το βλέπω να συμβαίνει και σε όλους τους συμμαθητές μου και πιο πολύ στις συμμαθήτριές μου του Λυκείου. Δεν τις βλέπω βολεμένες κι ας μην το καταλαβαίνουν πολλές φορές και οι ίδιες. Κουβαλούν πάνω τους τα σημάδια της γενιάς μας, μιας γενιάς που πήγε στο γυμνάσιο στα τέλη της χούντας και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο ως τα πρώτα χρόνια του Ανδρέα. Μιας γενιάς που μεγάλωσε τα παιδιά της σε εποχές αντιηρωικές γεμάτες γκρεμισμένα ιδανικά και χαμένες ιδεολογίες…
Όπως κάθε γενιά και η δική μας είναι «προϊόν» της εποχής της και σφραγίζεται από αυτήν. Και η εποχή, εκτός από τα γεγονότα της, τις συνθήκες και τα πρόσωπά της, έχει και τους δασκάλους της. Κι εμείς είχαμε καλούς δασκάλους. Νέους, διεκδικητικούς, γεμάτους αγωνία για το μέλλον τόσο το δικό τους όσο και το δικό μας.
Θυμάμαι ακόμη τον μαθηματικό μου στο Λύκειο, ήμασταν το πρακτικό του Λυκείου Θηλέων και ήταν ο υπεύθυνος του τμήματος, να μας μιλάει για μύρια όσα θέματα πέρα και έξω από τα στενό πλαίσιο του μαθήματος… να μας επιβάλλει σχεδόν ν’ ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να μας συμβουλεύει για θέματα αισθητικής, αξιοπρέπειας, ακόμη και υγιεινής…
Τον θυμάμαι, λες κι ήταν χθες, την ημέρα που κάναμε εκλογές μαθητικών συμβουλίων – ίσως να ήταν και η πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση – καθισμένος σε ένα θρανίο με τα πόδια στην καρέκλα, 35άρης θα ήταν, να μας κοιτάζει με βλέμμα ευθύ και να μας κάνει συζητήσεις που δεν τολμούσαν ούτε και οι γυναίκες καθηγήτριες να κάνουν. Όμως εκείνος κουβαλούσε μιαν καθαρότητα και μιαν αλήθεια, που όλα του επιτρέπονταν.
Κι ύστερα, μετά από μήνες, τον θυμάμαι, έξω από την πόρτα του Σχολείου, να μας δίνει κουπόνια της ΕΛΜΕ για την οικονομική ενίσχυση των καθηγητών στην πρώτη τους μεγάλη απεργία. Πόσο μας καμάρωνε που εμείς, οι δικές του μαθήτριες, ήμασταν πρώτες στο πλάι των καθηγητών μας κι ας «έπεφταν» ένας ένας πληγωμένοι, τσακισμένοι οικονομικά, στα χαρακώματα της απεργίας - οι περισσότεροι οικογενειάρχες με μικρά παιδιά και παντρεμένοι με συναδέλφους τους, πώς να αντέξουν;
Η τελευταία φορά που τον είδα, ήταν λίγο πριν πεθάνει νεότατος… και τότε ήμασταν οι δικές του, χωρίς ντροπή μας είπε για τις επιπτώσεις του καρκίνου πάνω του, για τον φόβο, την αγωνία… βλέπετε ήταν πάντα ένας δάσκαλος της αλήθειας, πώς να άλλαζε τώρα απέναντί μας;

Τον θυμήθηκα πάλι απόψε που ξημερώνει απεργία…

Κάποιοι θα βρεθούν να πουν πάλι για το άκαιρο, ήδη ξεκίνησαν. Κάποιοι θα πουν για τις συντεχνίες και τους συνδικαλιστές κι επίσης θα μιλήσουν πάλι με πόνο για τα παιδιά που θα χάσουν ώρες μαθημάτων… ποιοι θα τα πουν αυτά; Μα εκείνοι που ποτέ δεν είδαν την εκπαίδευση ως επένδυση. Μια επένδυση για το μέλλον.

Εγώ αυτή τη φορά, γιατί δεν το λέω πάντα ούτε αδιακρίτως και ασυλλόγιστα γιατί κι εγώ έχω συχνά ενστάσεις και διαφωνίες και επιφυλάξεις, κυρίως για τον συνδικαλισμό, θα πω ότι αυτή τη φορά η απεργία είναι επένδυση για το μέλλον.

Ας την στηρίξουμε.

Οι εκπαιδευτικοί είναι σε δύσκολη κατάσταση όπως οι περισσότεροι Έλληνες, δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν να αιμορραγούν οικονομικά απεργώντας… ας τους στηρίξουμε όμως ηθικά. Αν χρωστάμε έστω και μια στάλα γνώσης στους δασκάλους μας, ας στηρίξουμε τους σημερινούς εκπαιδευτικούς τόσο στην δουλειά όσο και στην απεργία τους… είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο αν έχουν την κοινωνία αρωγό και με το μέρος τους.

Ελένη Λιντζαροπούλου

Ελληνικό δημόσιο: «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω.»

Σε μέρες και εποχές δύσκολες σαν και τούτες που περνάμε, η εντύπωση που κάνουν όσοι αντιαισθητικά «κουνούν το δάχτυλο» ως υπερηθικοί και υπερκαθαροί ή όσοι «τρίβουν τα χέρια τους» με την εργασιακή αβεβαιότητα και την απόγνωση στην οποία βρίσκονται καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενοι, είναι τουλάχιστον εμετική. 

Το ελληνικό δημόσιο ήθελε και θέλει αναδιοργάνωση εκ βάθρων, αξιολόγηση, στοχοθεσία, προγραμματισμό, ευελιξία, εκσυγχρονισμό, επανεκπαίδευση, με ζητούμενα την παραγωγικότητα, την βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών, την μείωση του κόστους λειτουργίας. Μέχρι σήμερα δεν έχω δει κανένα μέτρο που να οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα βλέπω σπασμωδικές κινήσεις, καταργήσεις κλάδων και υπηρεσιών, πυροτεχνήματα που θίγουν στην ουσία τους την κοινωνία. Θλιβερό και αναποτελεσματικό.

Αυτό που με θλίβει όμως πιο πολύ και από την αγωνία που συναντώ στα πρόσωπα των ανθρώπων που χάνουν σε μια στιγμή την δουλειά τους και βλέπουν τις ζωές τους μετέωρες, είναι η στάση κάποιων από εμάς. Η μίζερη στάση του «καλά να πάθετε»… Αντί η κοινωνία η ίδια να έχει απαιτήσει την βελτίωση του δημόσιου τομέα, την διεύρυνση ποιοτική και ποσοτική των παρεχομένων υπηρεσιών, τότε που μπορούσε να το κάνει, εκείνη διαγκωνιζόταν για το πώς θα «χώσει» και θα «χωθεί», πώς θα βολευτεί για να αράξει. Σήμερα όποιος τότε τα κατάφερε αγωνιά και όποιος δεν τα κατάφερε, ενώ πολύ θα το ήθελε και πολύ το είχε επιδιώξει, χαίρεται με την καταστροφή του άλλου… τι άθλιο.

Μαζί με τους χωμένους και βολεμένους αγωνιούν και όλοι εκείνοι που διεκδίκησαν, με τις σπουδές τους και τις εξετάσεις που έδωσαν, μια θέση στο δημόσιο και την κέρδισαν επαξίως. Αγωνιούν και άνθρωποι που καθημερινά μοχθούν στα πόστα τους. Αγωνιούν άνθρωποι που υπηρετούν σε θέσεις και υπηρεσίες που μόνο ο δημόσιος τομέας μπορεί να έχει και μόνο ο δημόσιος τομέας τις έχει, στο μεγαλύτερό τους βαθμό, για όλους τους πολίτες. …

Μακάρι να έκοβαν χιλιάδες θέσεις από τον δημόσιο τομέα και να τις επέστρεφαν στην κοινωνία με παροχές… μακάρι. Στο τέλος τέλος από τα χρήματα της κοινωνίας πληρωνόμαστε. Αν δεν μας χρειάζεται η κοινωνία ας μην υπάρχουμε. Όμως δεν γίνεται έτσι… Αντίθετα πετσοκόβονται, δήθεν για να συμμαζευτούν τα κακώς κείμενα, υπηρεσίες αναγκαίες για την καθημερινότητά μας, την ποιότητα της ζωής μας, την ασφάλειά μας… Εμείς όμως δεν ξεσηκωνόμαστε, δεν αντιδρούμε, δεν… δεν… δεν… Σκεφτόμαστε, και φωναχτά μάλιστα, «να ξεραθεί ο κήπος του γείτονα».

Χαιρόμαστε που έκλεισαν την ΕΡΤ. Μας είναι αρκετή η ιδιωτική τηλεόραση.  Χαιρόμαστε που κόβουν την δημοτική αστυνομία, τις καθαρίστριες από τα σχολεία, τις δομές στην ψυχική υγεία, τους εκπαιδευτικούς, τους εργαζόμενους στους παιδικούς σταθμούς κλπ κλπ  «Καλά να πάθουν»…

Εμείς θα παράγουμε πολιτισμό και ενημέρωση μόνοι μας, θα εμποδίζουμε το παράνομο παρκάρισμα και θα προστατεύουμε τους ελεύθερους χώρους μόνοι μας, θα διδάσκουμε τα παιδιά μας μόνοι μας, θα αντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα μόνοι μας… Τι να τους κάνουμε όλους αυτούς τους τεμπέληδες, τους βολεμένους και χαραμοφάηδες; Αφού δεν είμαστε εμείς στη θέση τους… καλά να πάθουν.

Συνηθίσαμε να προσθέτουμε πάντα τα αρνητικά, εκείνα που δεν κάνει το δημόσιο…

Τα θετικά, αυτά που κάνει, αυτά που παρέχει στην κοινωνία όπως οφείλει, πότε θα τα αθροίσουμε; 

Πότε θα διεκδικήσουμε και θα προστατέψουμε αυτά που οφείλει το κράτος να μας παρέχει μέσω των υπαλλήλων του; 

Πότε θα πάψουμε να χαιρόμαστε με κάθε κομμένη παροχή;

Πότε θα πάψουμε να φθονούμε, αντί να επαινούμε ή να ψέγουμε, αναλόγως με την εργασιακή συμπεριφορά του άλλου;

Πότε θα ξεφωνίσουμε: Αξιολόγηση τώρα – επαναπροσδιορισμός – κίνητρα;

Ας μπουν στόχοι και κριτήρια στον δημόσιο τομέα και όποιος δεν τα καλύπτει, ας φύγει…

Ας διεκδικήσουμε ένα καλύτερο δημόσιο… ας εργαστούμε σε ένα καλύτερο δημόσιο… Αν αντέχουμε να γίνουμε καλύτεροι ως κοινωνία. Αν νομίζουμε ότι μας αξίζει ως κοινωνία.


Στην Κατερίνα και σε όλα τα παιδιά της Δημοτικής Αστυνομίας μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύτιμη συνεργασία.

 9/7/2013

Ελένη Λιντζαροπούλου 
 

 

ΥΓ… μην δω να εκπαιδεύουν δήθεν αξιολογητές σε σεμινάρια που ρέει άφθονο το ευρωπαϊκό χρήμα… θα θυμώσω.

ΥΓ 2… το κείμενο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω τις παθογένειες του δημοσίου τομέα οι οποίες οφείλονται και στην ολιγωρία ή την τεμπελιά, κάποιες φορές και την ανικανότητα ή την αδιαφορία των εργαζομένων, το αντίθετο μάλιστα.  

Και ποιος σου είπε ότι είμαι υπέρ της βίας;

Ποιος σου είπε ότι δικαιολογώ τις πράξεις ή τις απόψεις του οποιουδήποτε όταν υπερασπίζομαι το αυτονόητο δικαίωμά του στην ζωή, την τιμή και την αξιοπρέπεια;

Ποιος σου είπε ότι συμφωνώ με τις πράξεις τους επειδή εξαγριώνομαι που οι φωτογραφίες των συλληφθέντων στην Κοζάνη κυκλοφορούν ελεύθερα, όπως διέταξε ο εισαγγελέας… και ποιος σου είπε ότι συμφωνώ με τέτοιου είδους πράξεις – είτε πρόκειται για κοινά εγκλήματα είτε όχι – επειδή εξαγριώνομαι που τα πρόσωπα των συλληφθέντων είναι τουλουμιασμένα από το ξύλο;

Ναι, εξαγριώνομαι και δεν ανέχομαι ούτε «μα» και «μου», ούτε κανενός είδους «αλλά». 

Εξαγριώνομαι διότι απλώς υπερασπίζομαι το δικό μου δικαίωμα να ζω σε μια χώρα ευνομούμενη. Το ελάχιστο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ισονομίας υπερασπίζομαι. Το μέλλον μιας χώρας υπερασπίζομαι που γεννά θύματα και θύτες, ακόμη και τέρατα, μέσα σ’ αυτήν αλλά και σε κάθε κρίση. Κι αυτές οι γεννήσεις, που δεν είναι ανεξήγητες, δεν χρίζουν την δολοφονία των θυτών ή των τεράτων και την φιλανθρωπία έναντι των θυμάτων, αλλά την θεραπεία των αιτίων γέννησής τους.

Η ανισότητα γεννά βία. Η αδικία γεννά βία. Ο φανατισμός γεννά βία. Το μίσος γεννά βία.

Το κράτος όμως παράγει βία.

Η βία για το κράτος δεν είναι απότοκο συνθηκών ή λανθασμένων αντιλήψεων. Δεν είναι ψυχολογικό φαινόμενο, ούτε σύμπτωμα. Η «νόμιμη» βία… εν πολλοίς, είναι σκόπιμη βία. Είναι μηχανισμός στήριξης και ύπαρξης και όχι πράξη, έστω και λανθασμένη, δικαίωσης. Με τη βία το κράτος δεν επιδιώκει την δικαιοσύνη, αλλά την υποταγή.

Η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται μέσα από απίστευτες σελίδες βίας. Ο ίδιος ο σύγχρονος πολιτισμός θεμελιώνεται πάνω στην βία. Στην μη ανοχή του διαφορετικού, στην εξαφάνιση του ανίσχυρου. Όμως μέσα σε αυτό το παγκόσμιο τέρας, η τέχνη, η δημιουργία, οι πνευματικές αναζητήσεις, οι πανανθρώπινοι αξιακοί κώδικες, τρέφονται από την αποδοχή του άλλου, από την γνώση μέσω του άλλου. Επιστρέφουν στον άνθρωπο ως αυταξία και μέσα από αυτή τους την πορεία, ο απλησίαστος, γίνεται πλησίον.

Κοινοτοπίες θα μου πείτε και αυτονοησίες…

Ναι, αλλά η επανάληψή τους δεν είναι άσκοπη όσο βλέπουμε ανθρώπους να τρέφονται από το τέρας και να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα.

Καθένας που παρανομεί, (αν συλληφθεί!!!), τιμωρείται (ή πρέπει να)… αλλά κάθε έγκλημα έχει (ή πρέπει να έχει) την ανάλογη τιμωρία, ώστε να γεννά και στην ψυχή του τιμωρού και στην ψυχή του τιμωρούμενου το αίσθημα της δικαιοσύνης. Να μπορεί ο τιμωρούμενος να αισθανθεί ότι πλήρωσε… να μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία «σώφρων» χωρίς αισθήματα οργής και μίσους. Να μπορεί να επανενταχθεί και όχι να αισθάνεται βιασμένος που διψάει για δίκιο ή εκδίκηση.

Τι γίνεται όταν αυτός που συλλαμβάνεται «εν αδίκω» γίνεται θύμα αυθαιρεσίας και βίας; Δεν θα τον υπερασπιστεί κανείς; Και τι γίνεται όταν αυτός που ασκεί την βία βρίσκεται από την πλευρά του κράτους και άρα έχει όλα τα περιθώρια να αυθαιρετεί ατιμώρητος, (όπως η ιστορία μας έχει δείξει), σε αντίθεση με τους άλλους… τους από κάτω… τους ανίσχυρους… τους «απλούς»; Δεν θα τον δικάσει κανείς;

Ακόμη και οι εγκληματίες έχουν ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχουν νόμοι για να τα ορίσουν και άνθρωποι εντεταλμένοι για να ελέγξουν την εφαρμογή του νόμου.

Διότι αν υπάρχει περίπτωση που ο άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, δεν έχει κανένα δικαίωμα, τότε δεν θα αργήσει εκείνη η μέρα που όλοι δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα. 

ΥΓ. Την Παρασκευή 1/2/2013 το μεσημέρι, αστυνομικός οδηγώντας περιπολικό σε κεντρική λεωφόρο, έστειλε στην εντατική, εγκεφαλικά νεκρό, ένα εικοσάχρονο κορίτσι. Το πρόσωπο του αστυνομικού έχει προστατευτεί, όπως και το όνομά του. Πολύ σωστά. Ούτε καν δημοσιότητα δεν έλαβε το γεγονός. Η μονομέρεια κι εδώ κάνει το θαύμα της. Ελπίζω ότι δεν θα το κάνει το θαύμα της και η αδικία.

Τα Υστερόγραφα συνεχίζονται… 

Οι πίνακες είναι του Νίκου Κεσσανλή

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Τι συγκινητικά τα λόγια του Απολυτικίου…

«Αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα.»

Η ομολογία της Αγάπης
προϋπόθεση μαρτυρίας
και φανέρωσης. 

Η Σάρκωση της Αγάπης
ο Αγιασμός της Ζωής.
Σχέση Προσώπων,
τίποτα λιγότερο.

Μαρία

Στην ζωγράφο Ιωάννα Ασσάνη

«Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη,

της αλειψάσης τον Κύριον μύρω Πόρνης γυναικός…»

Τον πήρε ξανά το μάτι μου την ώρα που τελείωνε τη δουλειά.

Σκονισμένος,

πλενόταν μέσα σ’ εκείνο τον απίστευτο ήλιο,

έπαιρνε νερό από το βαρέλι και τραγουδούσε.

Το σώμα Του δυνατό και σκούρο.

Το ιδρωμένο φανελάκι και το στενό ξεθωριασμένο παντελόνι, φάνταζαν πάνω Του σαν γαλανόλευκο λάβαρο.

Έμεινα να κοιτάζω τα χέρια Του που πάλευαν να διώξουν τα πριονίδια και τη σκόνη.

Δεν με είδε.

Δεν έβλεπε σχεδόν ποτέ κανέναν.

Χαμογελούσε.

Έγερνε πάντα γλυκά το κεφάλι δεξιά στο πλάι κι όταν σήκωνε τα μάτια νόμιζες ότι το βλέμμα Του σε αγνοεί, σε διαπερνά ή σε περιέχει.

Σα να μην κοίταζε τίποτα και να τα έβλεπε όλα.

Κρεμόμουν απ’ τη θωριά Του, κρεμόμουν απ’ τη ματιά Του, κρεμόμουν απ’ τις παλάμες Του.

Κάθε φορά που τον έβλεπα, νόμιζα πως ήρθε για να σώσει τον Κόσμο.

Κάθε φορά που τον έβλεπα, νόμιζα πως με περιβάλλει μια σκιά χαράς.

Γιατί;

Ούτε και ήξερα το γιατί…

Ήθελα να του μιλήσω μα ήθελα να με καλέσει Αυτός.

Ήταν πρωτόγνωρο.

Εγώ είχα τόσους και τόσους άντρες…

Κι όμως αυτόν τον ήθελα αλλιώς.

Ήθελα να είμαι δική Του κι ας μη με άγγιζε.

Ήθελα να είμαι μάνα Του κι ας μην τον γέννησα.

Ήθελα να γεννηθώ ξανά απ’ αυτόν κι ας μην είχαμε αλλάξει ούτε ένα βλέμμα.

Ήθελα να του φωνάξω «Συγνώμη» κι ας μην ήξερα γιατί μετάνιωνα.

Μυστήριο…

Μυστήριο ξένο και παράδοξο.

Μάζεψε τα εργαλεία στην πάνινη τσάντα και τράβηξε για το σπίτι Του.

Έμενε ακόμη με τους γονείς Του.

Για γυναίκες, ούτε λόγος.

Βοηθούσε τον πατέρα Του στη δουλειά.

Μαραγκός.

Ίσως αυτό να τον έκανε αλλιώτικο στα μάτια μου.

Έχτιζε. Έχτιζε. Όλο έχτιζε.

Εγώ είχα μάθει μόνο να γκρεμίζω.

Όλα όσα κέρδιζε η νύχτα στα ιδρωμένα μου σεντόνια, η μέρα τα σκορπούσε σε γιατρικά, μπογιές κι αρώματα.

Ποιος είπε πως η τέχνη μας φέρνει εύκολο χρήμα;

Άλλος με το κορμί του άρρωστο, άλλος με την ψυχή, όλοι σ’ εμάς έρχονται ν’ αδειάσουν τον πόθο τους.

Αρρωσταίναμε κι εμείς απ’ αυτό.

…

Άλλες φορές, ήθελα να Τον προκαλέσω.

Να βρεθώ τυχαία στο δρόμο Του, δεν άλλαζε δα και ποτέ πορεία…

Να ‘χω τα μαλλιά ξέπλεκα, το κορμί να γυαλίζει από τα λάδια και τις μυρωδιές, τα μάτια μου όμορφα τονισμένα με κάρβουνο, τα χείλια μισάνοιχτα σ’ ένα «Ναι!»…

Ήθελα…

Μα κάθε που Τον έβλεπα άλλαζα.

Κάτι φτερούγιζε στην καρδιά μου. Σαν ελπίδα, σαν… κι εγώ δεν ήξερα τι.

Ήθελα να Του μιλήσω.

Δεν είχε πολλά λόγια με κανέναν, αν και μιλούσε σε όλους.

Του ταίριαζε η σιγή, σαν να Τον είχε γεννήσει.

Κι οι μέρες εναλλάσσονταν με μέρες. Γιατί τις νύχτες μου δεν υπήρχε ζωή.

Ένα σούρουπο, έριξε επάνω μου τη ματιά Του.

Δροσερή φλόγα.

Με ξύπνησε σαν απρόσμενο φίλημα.

Άρχισα να τον σκέφτομαι συνέχεια.

Είχα μια αίσθηση συνεχούς παρουσίας Του, μια αίσθηση πληρότητας.

Σα να είχα γυρίσει την πλάτη στον περιορισμένο μου κόσμο και τότε να έβλεπα την απέραντη Αλήθεια.

Αναρωτιόμουν ποια είμαι.

Δεν ένοιωθα ότι είχα κάνει λάθη που δεν έπρεπε να ξανακάνω. Όχι!

Ένοιωθα απλά ότι ήμουν άλλη. Μια βαθειά και ταυτόχρονα ακαριαία αλλαγή.

Ύστερα ήρθαν οι μέρες που πολύ ακουγόταν τ’ όνομά Του.

Σα φόβος, σαν απειλή, σαν ελπίδα.

Δεν ήξερες τι να πιστέψεις.

Έτρεχαν ξωπίσω Του μιλιούνια. Πλήθος λαού. Μετάνιωνα που δεν Του είχα μιλήσει νωρίτερα. Τώρα ήταν αδύνατο να Τον βρω μόνο.

Αγόρασα με όσα χρήματα μου είχαν απομείνει έλαια και μύρο

Και Τον ακολούθησα.

2-6-2008

Θεατρικοί Μονόλογοι, σχεδίασμα λάθους 7

Πρώτη δημοσίευση 8/2/2009, στο ιστολόγιο Ελένη ωσεί νέκταρ που δεν υπάρχει πια...

Το ποίημα δημοσιεύθηκε τελικά στην ποιητική συλλογή Ο Πίθος των γυναικών, οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2013 και είναι αφιερωμένο στην εικαστικό Ιωάννα Ασσάνη.

Χάδι του χρόνου

Γιατί οι Κόρες είχαν τα μαλλιά τους όμορφα,

λυτά ή δεμένα,

κι η γοητεία τους δέσμιους

μας κρατάει.

Πόσο ανάλαφροι και τρυφεροί

οι ώμοι τους

κι ας σήκωσαν χιλιάδες χρόνια

τόσο βάρος.

7/11/2011

Μεταγγιζόμενη μελαγχολία – Γιάννης Βαρβέρης

Ξημερώματα

με βασανίζει, μεταγγιζόμενη,

η μελαγχολία.

Θλίψη αν το θες.

Να λοιπόν που οι ποιητές

-αν δεν έχουν Νόμπελ

ή ένα Λένιν βρε αδελφέ

ή άλλα εύσημα φίλων-

ξεχνιούνται.

Θυμάμαι τότε

όλους τους άκλαυτους 

κείνους που έπεσαν πάνω στις λέξεις

με ορμή

και στράγγιξαν σ’ αυτές

ως που να σπάσουν.

Ε.Λ.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΥΤΟΣΥΣΤΗΝΕΤΑΙ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Το ποιητικό μου έργο διακρίνεται από ασυνέχειες καθώς τα βιώματα αλλάζουν και οι διαθέσεις μεταμορφώνονται, μια μονόχορδη φωνή είναι πληκτική…

Όταν περνά η σεισμική ώρα της ιδέας και δεν έχω ολοκληρώσει το ποίημα, μου δίνεται η εντύπωση ότι όλα έχουν τελειώσει, πετάω τα χειρόγραφα, τα παρατάω βιαστικά και επιπόλαια…

Οι συνθήκες γραφής που τηρώ είναι οι εξής: ξεκούραστος, ξυρισμένος και μόνος στο δωμάτιό μου. Γράφω με το χέρι, δεν έχω υπολογιστή, πράγμα που σημαίνει γήρας κι ελευθερία μαζί…

Πολλές φορές οι ήρωες που παρεμβαίνουν στη ζωή μου είναι όσοι έχουν αποδημήσει, αυτοί θέλουν τη στήριξή μας, στις γιορτές θα πρέπει να συνεορτάζουμε και τους συνωνόματους πεθαμένους…

Αρκετά ποιήματά μου μοιάζουν με θεατρικούς μονολόγους μόνο που τους λείπει η απάντηση, αν είχα την απάντηση θα έγραφα θέατρο…

Τη χαρά τη ζω, γράφω τις θλίψεις μου…

Το γράψιμο είναι βάσανο χάριτι θεία…

(το απόσπασμα είναι από εδώ: http://teflon.wordpress.com)

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.

Σταθμός Πελοποννήσου

κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι

μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.

Είμαστε γέροι πια κι οι δυό

κι εγώ αφού γράφω ποιήματα

πιο γέρος.

Αλλά που πήγανε τόσοι δικοί μας;

Μέσα σε μια βδομάδα

δεν απόμεινε κανείς.

Ήταν Μεγάλη βέβαια

γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-

θέλουν πολύ για να υποκύψουν

οι κοινοί θνητοί;

Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα

θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.

Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.

Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε

σ’ ένα παγκάκι

αθάνατοι

καθώς νυχτώνει;

ΕΝΑ ΚΕΡΙ

Αυτό το κερί που άναψα

περαστικός από τον οίκο Σου

δεν είναι η προσευχή μου

για να Σε φτάσει εκεί ψηλά

δεν είναι οι παρακλήσεις μου

ούτε βεβαίως καμιά ελπίδα

που εναπέθεσα σε Σένα.

Η καθαρότητα της ύλης του

δε συμβολίζει το ακηλίδωτο

της πρόθεσής μου

και η μαλακή υφή του

καθόλου δεν υπόσχεται

την εύπλαστη μεταστροφή μου

στη μετάνοια

όπως οι αλληγορίες εγγράματων πιστών Σου

ξέρουν να τυλίγουν.

Μπορεί να μοιάζει μ’ όλα τ’ άλλα

όμως αυτό

ανάφτηκε για να Σου πει

πως ευτυχώς

στέκομαι εδώ αβοήθητος

και πως ακόμα

όσο μπορώ θα λάμπω.

Η ΖΩΗ

Κάτω απ' το χώμα εδώ η ζωή

μακραίνει

κι όλο χτενίζουμε

του διπλανού μας τα μαλλιά

κι ο ένας του άλλου

κόβουμε τα νύχια.

Και κάθε νύχτα οι πιο παλιοί

νιώθουν του φρέσκου διπλανού ν' ανασηκώνονται

τα δάχτυλα βαριά

να ψηλαφούνε για ένα χάδι τρυφερό

τη σάρκα που έμεινε.

Γιάννης Βαρβέρης

 

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 

Η πόλη ήταν όμορφη

σήμερα,  

σαν Κυριακάτικη.

Ο λιγοστός κόσμος,

περπατούσε αργά

δίνοντας χρόνο στις εικόνες

να εισχωρήσουν

στις αισθήσεις του.

Κανείς δεν έβλεπε

την απογοήτευση

που απλωνόταν

πάνω μας

σαν απειλή βροχής. 

Η εικόνα είναι από εδώ: http://rainpictures.org/

Η αγάπη ηττάται καθημερινά μέσα στους ίδιους τους δεσμούς αγάπης - «Ο Μικρός Πρίγκιπας», ένα αιώνιο κείμενο για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Πολλές φορές οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ή αποδεικνύονται τοίχος.

Για χρόνια είμαστε στη ζωή κάποιων ανθρώπων και είναι και αυτοί στη δική μας αλλά γίνεται διαρκώς φανερό ότι δεν μας ξέρουν.

Ζητούν διαπιστευτήρια. Ζητούν αποδείξεις. Μας αμφισβητούν και υποθέτουν για μας πράγματα που έχουμε δείξει, σε βάθος χρόνου, ότι δεν θα κάναμε ποτέ.

Τι φταίει;

Παρακινδυνευμένο να υποθέσω χωρίς να υποπέσω στο ολίσθημα είτε να κρίνω εξ ιδίων είτε να γενικεύσω.

Πάντως είναι πλέον βέβαιο ότι οι άνθρωποι κρίνουν και αξιολογούν με μέτρο τις εμπειρίες τους και με μέτρο τους ανθρώπους που έχουν γνωρίσει ως τώρα.

Δυσκολεύονται να μάθουν και κάτι άλλο.

Δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την μεγαλοψυχία και την μεγαλοθυμία αν δεν τις έχουν συναντήσει… κυρίως όμως δυσκολεύονται ν’ αναγνωρίσουν την αγάπη.

Όσο ευφυείς και να είναι οι ίδιοι, όσες εμπειρίες και να έχουν, δυσκολεύονται.

Βλέπετε, σ’ αυτή τη ζωή, το καλό είναι πιο απίστευτο από το κακό. Ίσως, θα μου πείτε, να είναι φυσιολογικό αυτό… Ναι είναι. Είναι φυσιολογικό γιατί το κακό περισσεύει γύρω μας και μας έχει γίνει γνώριμο και οικείο.

Όμως βρε αδερφέ… γιατί υπάρχουν αυτά τα ζεύγη των αντιθέτων άμα δεν μπορούμε να διακρίνουμε τις διαφορές τους;

Μήπως χρειάζεται να ανοίξουμε την καρδιά μας μέσα στις σχέσεις μας, εκτός από τα μάτια και το μυαλό μας; 


Ας διαβάσουμε ένα μικρό απόσπασμα από την αγαπημένη ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα και ας αναγνωρίσουμε τις αναλογίες και τους συμβολισμούς της…

 

ΑΝΤΟΥΑΝ ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ ΕΞΥΠΕΡΥ – Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ

Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού:

- Καλημέρα, είπε η αλεπού.

- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.

- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά...

- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη...

- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...

- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.

- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:

- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;

- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;

- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;

- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;

- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».

- Δημιουργώ δεσμούς;

- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω πως μ' έχει εξημερώσει...

- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα...

- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.

- Σ' ένα άλλο πλανήτη;

-Ναι.

- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;

- Όχι.

- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;

- Όχι.

- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:

- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.

Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.

- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.

- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα...

Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.

- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να 'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε θ' αρχίσω να καρδιοχτυπώ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:

- Αχ! είπε η αλεπού... Θ' αρχίσω τα κλάματα.

- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.

- Μα συ θα βάλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Και βέβαια, είπε η αλεπού.

- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!

- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού, είναι το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.

- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.

Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:

- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.

- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.

Και γύρισε προς την αλεπού.

- Γεια σου, είπε...

- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ό,τι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

- Ό,τι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.

- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Πού έδυ σου το κάλλος

 

 

 

                                                            

Πώς αλλιώς Καλέ μου;

Πώς να μιλήσω;

Με την γλώσσα σκισμένη στα δύο;

Με χαρακωμένα στήθη;

Με τα πόδια γυμνά;

Με τα δάχτυλα άδεια;

Πώς;

Κι εσύ όλο να μου λες:

Τι κάνεις έτσι;

Μη σ’ ακούσουν οι άλλοι.

Πάψε!

Κι όλο να βαδίζεις.

Κι όλο να φεύγεις.

Κι όλο να θες.