Δώσαμε αυτόν τον τίτλο στην συνάντησή μας ώστε να μπορούμε να ανοίξουμε την συζήτηση και να επιτρέψουμε στα παιδιά να την πάνε όπου επιθυμούν με τις ερωτήσεις και τις απόψεις τους.
Η πρόσκληση του Παναγιώτη ήρθε εξαιτίας της ιδιότητάς μου της συντονίστριας του Δικτύου για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση στις Φυλακές «Γεώργιος Ζουγανέλης» και φυσικά αυτής της Θεολόγου, πάντα στο πλαίσιο του μαθήματος και με αφορμή το ζήτημα της θανατικής ποινής έτσι όπως αυτό διδάσκεται στην Γ’ Λυκείου, ωστόσο ο Παναγιώτης, ως γνωστό πειρακτήρι, δεν παρέλειψε να με συστήσει στα παιδιά και με όλες τις άλλες μου «κακές πλευρές», μηδέ της γυναικός εξαιρουμένης.
Να πω ότι ο Ασημακόπουλος, του οποίου το θεολογικό προφίλ είναι λίγο δύσκολο να περιγραφεί, κάτοχος Διδακτορικού και δευτέρου πτυχίου ΦΠΨ με κατεύθυνση Ψυχολογία, είναι ένας τύπος που «δεν χωρά πουθενά»… δεν περιγράφεται με ευκολία, κοινώς είναι ένας τύπος «απερίγραπτος».
Κατ’ αρχήν έχει χιούμορ, δεν είναι κατηφής και σοβαροφανής και δεν έχει αυτήν την στάνταρ εικόνα θεολόγου, έτσι όπως έχει συνηθίσει να τον φαντάζεται το πανελλήνιο ή όπως σκοπίμως τον προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης… δηλαδή δεν φορά γαλάζιο πουκάμισο και γραβάτα, δεν έχει κοντοκουρεμένο σβέρκο, δεν είναι θυμωμένος, δεν μιλά ακατάληπτη καθαρεύουσα κλπ κλπ κλπ
Επίσης ο Παναγιώτης δεν είναι ο «παρακατιανός» της εκπαίδευσης. Έχει κατορθώσει το μάθημα των θρησκευτικών να είναι πρωτεύον στο Σχολείο του κι εκείνος να είναι ένας σταρ… Αυτά τα διαπίστωσα, δεν τα λέει ο ίδιος και μπορεί να μου θυμώσει που αναφέρομαι σε αυτόν, αλλά δεν πειράζει… θα του περάσει.
Ο προσκεκλημένος επισκέπτης σε ένα Σχολείο καταλαβαίνει την θέση και την «αξία» του οικοδεσπότη του από την συμπεριφορά των μαθητών απέναντι και σε αυτόν και σε εκείνους που τον προσκάλεσαν….
Έτσι εισερχόμενη στο Λύκειο Γαζίου με υποδέχθηκαν «άπειρα» χαμόγελα και καλημέρες οι οποίες αποδέκτη είχαν τον Παναγιώτη αλλά έπαιρνα κι εγώ λίγη από την λάμψη τους.
Μικρή ξενάγηση από την είσοδο ως το Κυλικείο και το Γραφείο του Διευθυντή του εξαίρετου Γιάννη Κωστάκη, μου έδειξαν ότι βρίσκομαι σε ένα Σχολείο σαν όλα τα καλά Σχολεία που γνωρίζω. Φροντισμένο, καθαρό, με τάξη και οργάνωση, παρά το σχεδόν «τεράστιο» μέγεθός του.
Εννέα η ώρα υποδεχόμασταν την πρώτη φουρνιά παιδιών – ανάμεικτων τμημάτων – και από τις τρείς τάξεις του Λυκείου.
Όχι, δεν θα σας αφηγηθώ τι είπαμε….
Αδύνατον να θυμηθώ μια συζήτηση που κράτησε ως το σχόλασμα με τμήματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, με εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν με την καρδιά τους και κατέθεταν και οι ίδιοι τις απόψεις τους στα ερωτήματα και τις αγωνίες που δεν έχουν ακόμη οριστικά απαντηθεί.
Θα σας μεταφέρω όσο μπορώ την αίσθηση μου…
Το Λύκειο στο Γάζι κρατάει ακόμη εκείνη την ζεστασιά που ίσως έχουν χάσει αρκετά από τα Σχολεία της Αθήνας…. Κρατάει ένα άρωμα σεβασμού προς τον εκπαιδευτικό και τον καλεσμένο του που είχα καιρό να αισθανθώ. Προσήλωση, ενδιαφέρον, αφομοιωμένη γνώση, αυθορμητισμός, λόγος και αντίλογος, ασταμάτητες απορίες, φρόνημα, ιδέες….
Ο θεολόγος αλλά και οι υπόλοιποι καθηγητές φαίνεται έχουν κάνει «καλά την δουλειά τους»…. Σε μια κοινωνία που ακόμη διατηρεί τα παραδοσιακά και ίσως, κάποιες φορές, τα συντηρητικά της χαρακτηριστικά, το Σχολείο έρχεται να επιδράσει μόνο θετικά προσβλέποντας σε ένα μέλλον που θα είναι ανθρώπινο για όλους, με σεβασμό στον νόμο, οριοθέτηση, κατανόηση και συμπόνια.
Στην προτροπή μου: να μείνουν καθιστοί όσοι δεν έχουν έστω και στο ελάχιστο παρακούσει τον «νόμο», οι μαθητές σηκώθηκαν όλοι όρθιοι απολαμβάνοντας τον άξιο μισθό της ειλικρίνειας, ενώ στα κίτρινα ποστ ιτ που κόλλησαν στον τοίχο περιγράφοντας πώς φαντάζονται τον κρατούμενο απάντησαν: άνθρωπο σαν κι εμάς, μετανοημένο, θύμα της κακιάς στιγμής, μπλεγμένο με λάθος παρέες, παραστρατημένο…
Πραγματικά η εμπειρία μου δεν περιγράφεται. Είναι σπουδαίο να συναντάς τόσο όμορφους νέους ανθρώπους και είναι ελπιδοφόρο να ανταμώνεις με δασκάλους που έχουν κάνει καλά την δουλειά τους.
Η Τάξη είναι Ζωή… καλά τα λέει ο Ασημακόπουλος.
Θερμές ευχαριστίες στον Αντιδήμαρχο Μανώλη Παπαδομανωλάκη και στον Δήμο Γαζίου για την υπέροχη φιλοξενία.
Θερμές επίσης ευχαριστίες στους λίγους αλλά εκλεκτούς γονείς, τους ιερείς και τους φίλους που έκαναν τον κόπο και ήρθαν το απόγευμα να συζητήσουν μαζί μας.
Υπόχρεη στην υπέροχη σύζυγο Ειρήνη, στην κόρη Λυδία που έχασε το μάθημά της για να χαρούμε εμείς την μαμά - φιλόλογο, στους υιούς Δημήτρη και Αλέξανδρο που μου έκαναν ωραία παρέα.
Παρόντες στο μάθημα μας ο Χριστός, ο άγιος Ληστής του Γολγοθά, ο άγιος Ονήσιμος, οι οροθετικοί κρατούμενοι από την ομάδα της Αντιγόνης, οι θύτες που έγιναν μα-θητές, η Μαρίνα που φυλακίστηκε αθώα και σήμερα είναι δικηγόρος, ο Μιχάλης που λάμπει στην τέχνη του χορού, ο Δημήτρης που θα μας κάνει περήφανους όλους με τα μαθηματικά του, ο Μάριο με την εκπληκτική ζωγραφική του, ο πάντα εργατικός Άγγελος, ο Γιάννης με τις αγιογραφίες του, ο Παύλος και ο Ντίνος με τα ποιήματά τους, τα κείμενα των κρατουμένων από την Λάρισα, τα Διαβατά και τον Κορυδαλλό, η δημιουργική γραφή, ο κρατούμενος ιερέας που διδάσκει ελληνικά στους συγκρατούμενους του, ο Ρίντβαν που μας στενοχώρησε, ο Τζεβάτ και οι υπέροχοι πίνακές του, η Άννα, η Κατερίνα, η Ζωή από το Δίκτυο στα Χανιά, η Πύλη Ελευθερίας, η Μαίρη και η εκπαίδευση ενηλίκων, οι δάσκαλοι από τα Ειδικά Καταστήματα Κράτησης Νέων, οι πολυάριθμοι εκπαιδευόμενοι του Δικτύου, οι Θεολόγοι που υπηρέτησαν και υπηρετούν την εκπαίδευση των κρατουμένων, ο Πυρουνάκης, ο Τράντας, ο Ζουγανέλης…
Ευχαριστώ…
Είμαι ευγνώμων που η ζωή, συνεργούντος του Παναγιώτη Ασημακόπουλου, μου δίνει τέτοια δώρα.
ΥΓ1: Δείτε οπωσδήποτε ένα βίντεο δικό του για το θέμα της θανατικής ποινής
ΥΓ2. Στην Κρήτη όλα τελειώνουν με ρακί, ακόμη και γι αυτούς όπως εμείς που δεν πίνουν.
